Yarımfabrikat (VI Hissə)

       

Aradan 20 gün keçdi...Günəş axşamçağı öz yeknəsək nəğmələrini söyləyərək buludların arasından süzülüb gedərkən yaşadığım kiçik şəhərin insanlarını qəribə bir hüznə bürüyürdü.Onların çoxu yorğun, səs-küylü iş gününün sonunda evlərində isti çay içmək, ailəsi ilə söhbətləşmək üçün tələsirdilər.
     Mənsə hələ də bu qəribə şifrələrin nə olduğunu anlamaqda çətinlik çəkirdim. Evimizin yaxınlığından bir opera mügənnisinin həzin səsi gəlirdi...Santa Lucia...Santa Lucia..
     Bu səs az qala şəhərin bütün küçələrinə yayılıb axşamım həzin abu-havasını şövqə gətirirdi. Və əlbəttə acı həqiqəti mənim üçüb təkrarlamaqdan artıqlamasıyla zövq alırdı.Bəlkə də nahaq yerə əsəbləşirdim o sadəcə qarşısına çıxan hər insanla əylənən, onların hislərinə hörmət etməyən vecsiz bir adam idi.Dəqiqələr saatın əqrəblərindən süzülüb əbədiyyətə qovuşur, şifrələrsə hələ də sırrı açılmamış  olaraq qalırdı. Kim idi bu qəribə adam?Məndən nə istəyirdi?Onu təkrar görə biləcəkdimmi, yaxud nə vaxtsa səsini eşitmək mənə qismət olacaqdımı? Hər nə olursa olsun, onu yenidən görmək mümkün olarsa mütləq bütün suallarıma cavab alacağıma dair özümə söz vermişdim.

Şeytanın Sənət Əsəri (V Hissə)

     

       İnsan bəzən nə etmək lazım olduğunu bilmir.Dayanmış saat əqrəbi kimi olduğu yerdə donub qalır.
        Mən necə də axmağam, sadəcə ani təbəssümə, qəribə görünüşə aldanan bir axmaq...Bu adam məni barmağına dolayıb, hələ üstəlik buna şəxsən mən özüm- Tonika Qarayeva izn vermişəm.Bu halda yalnız bir çıxış yolu qalır.O da, buradan birdəfəlik getmək və Azad haqqında olan kəllə-mayallaq əhvalatı hər detalına kimi yaddan çıxartmaqdır.Yeri gəlmişkən kim bilir bəlkə heç adı da Azad deyildir.Əli, Rauf, Əsəd, Malik ya da çox güman ki, Vüsal ola bilər.Eh bu fikirlər, kifayət qədər sarsaqladım.Yaxşısı qaranlıqda üzü üstə yerə çırpılıb olduğumdan da axmaq görünmədən tələsik buradan qaçım.
          Ağlımda bu düşüncələrlə qapıya doğru addımladım.Ətrafda həzin sakitlik hökm sürürdü, duman çəkilib getmiş haradasa yaxın küçələrin birində gizlənmişdi.

Xəzinələri Xarabalıqlarda Axtarın ( lV Hissə )

     

Arxadan bir səs ucaldı: Dayan..
       Sanki o an Haydın susdu, Bethovenin 5-ci sinfoniyası öz əzəmətli ruhu ilə bu xarabazara çevrilmiş morqun-ölülər xəstəxanasının bütün otaqlarına yayılmağa başladı.Beşinci sinfoniya- həyəcanın musiqisi, qaçışın, həbs olunmanın, cəsarətin və mübarizənin musiqisi...

       Bir anlıq özümü sərhəddən narkotik maddə keçirməyə çalışarkən gömrük nəzarətçisi tərəfindən saxlanılmış narkoman kimi hiss etdim.Ancaq bir az cəsarətimi toplayıb arxaya çevrilməyi bacardım.
       O an musiqi susdu, lakin hələ də xəyalım pianonun dilləri üzərində süzülür, ruhuma qarışan bu möhtəşəm ifanın təkrarolunmaz notları ardı-arası kəsilmədən ifa olunurdu.
      Dəhlizin o biri başında peyda olan bu qara kölgə yavaş addımlarla mənə tərəf yaxınlaşdı.Həyəcandan az qala dilim tutulacaqdı.

Giriş Qadağandır. ( III Hissə)

Hər şey dumanlı bir cümə günü başladı.Şiddətli ildırım çaxır, yağış bir saniyə olsun səngimək bilmirdi.Günorta vaxtı olmasına baxmayaraq sankı hava qaralmış bu hüznlü mart gününü öz tutqun aurasına qərq etmişdi.
      Kitabxanadan çıxıb evə doğru addımlamağa başladım.Nədənsə yağışı heç sevməzdim.Xüsusən də yaz aylarında onun tamam özgə bir qəddarlıqla yağdığını hiss edirdim.Lakin belə havalarda küçədə heç kimin olmamağı xüsusiylə zövqümü oxşayırdı.
     Özünəqapalı insanların hər zaman sakitlikdə uzun yollar getməyə ehtiyacı olur.Mən də o insanlarda biriyəm.Odur ki, bu bədbin yağışa dözərək yolumun uzadıb geniş Meydana doğru üz tutdum.
      İnsan həyatda uşaqlıq illərinə qayıtmaqdan, o qayğısız günlərin bütün həyəcanını qəlbində hiss etməkdən daha çox nə istəyə bilər ?! Bəlkə də elə o səbəbdən ayaqlarım hər fürsətdə məni bura gətirirdi.Üzərinə xatirələr hopmuş bu geniş meydan dəfələrlə yenilənsə də o xatirələr üzərindən silinmir, əksinsə uzaqlaşdıqca daha da çox işıq saçmağa başlayırdı.Taxta skamyalarından yağış süzüldükcə yadıma nənəmin qayğı dolu təbəssümü düşürdü.Rəhmətlik necə də səmimi və şən qadın idi.Kaş ki, mən də onun qədər möhtəşəm ola bilsəydim.

AFA (II Hissə)

   

Öz hekayəmə getmək üçün hər zaman geciksəm də, gecikmə müddətimin sehrli olduğundan bunun heç vaxt fərqinə varmamışdım. İstər öz hekayəsinə getsin istər getməsin, hər insanın həyatına fırtına effekti yaradacaq möhtəşəm bir dost gəlmişdir.Mənim üçün bu dost Əfşan Əzimzadədir.Qısaca desək Afa.

     Onunla ilk tanış olduğum zaman 11 yaşım vardı. İsti bir yay günündə tanımadığım adamın qaçaraq otağıma daxil olduğunu gördüm.O çay içir, valideynlərimlə söhbətləşir, hansısa mövzular haqqında mühakimə yürüdürdü. Uzun barmaqları hamıdan incə, çilli üzü hamıdan daha parlaq idi.Saçının qısa kəsilmiş hissələri ona heç kimə yaraşmayan qədər çox yaraşırdı.Yumru burnu ara-sıra qaşınır bu onu yaşından daha balaca göstərən hərəkətklərə sövq edirdi.

Qadın Müdrikləşirdi

    Qadın müdrikləşirdi.Sanki ruhuna oxunurdu bilinməz dualar.Bir kilsə şamı kimi yanıb uzaqlaşır, adsız yüksəkliklərə ucalırdı.Qadın aram-aram qeyb olurdu xatirələrdən, fotoşəkil albomlarından, ilahi ifaların sözlərindən....Ona yazılan şeirlər sankı vərəq parçalarında süzülüb düşür, bütün ona həsr olunmuş bəstələr əbədiyyətə qovuşurdu.Qara geyimli adamların əllərindən dağılırdı bir şüşə qırmızı şərab.Qadın süzülürdü badələrə göz yaşı olub...İlk dəfə və son dəfə baxırdı sevdiklərinə hüzn və istirab hissi ilə.Heyranı olduğu, bir zamanlar dəlicə arzularla, çılğın mahnılarla keçdiyi bu küçələrdən indi matəm marşı, öz sevimli ifası ilə keçirdi.

Şərab Qırmızı (l Hissə)

Ciddi hekayələr hər zaman kiçik bənzərliklərlə başlayır. Günəşi torpağın altında təsəvvür edin, onun məzarını necə soyuqqanlılıqla ziyarət edə bildiyinizə heyrətlənməmək mümkün deyil.Qaranlıq qırmızıdır, lakin qırmızı hər zaman iki idi.Qan qırmızı və Şərab qırmızı.Qan qırmızı təqib edər, Şərab qırmızı təqib olunar.Qan qırmızı sərtliyi sevər, Şərab qırmızı sehri.Qan qırmızı savaşar, Şərab qırmızı qalib gələr.

      Mənim adım Tonikadır, Tonika Qarayeva.

Hər kəsin hekayəsi yolda, məktəbdə, bir doğum evində ya da sadə dizayn olunmuş bir kafedə başlayır.Mənim hekayəmsə mənim olmayan hekayələri gəzmək səbəbindən hər zaman təxirə salınmışdır.
      Mən adım Tonikadır, pianist olmaq arzusunun arxasınca getmədiyi üçün peşman olmuş və özünə olan inamını sarsıdacağından qorxuduğunu etiraf edərək qızlıq soyadını əsla dəyişdirməyən Afət Quliyeva və fotoqraf Rəşid Qarayevin qızıyam.

Mənim Dəfnim Barədə

     

Yağış yağıb torpağın ətrinin bütün orginallığı ilə burnunuza təzyiq göstərdiyi gündə ölmək istəyirəm.Lakin günəşli , buludların zarafat edirmiş kimi fəzada düzüldüyü, küləyin xəfif, fəqət ritmik dalğalarla üzünüzə vurduğu, şıltaq bir gündə dəfn edin məni…    
       Öldüyüm günlə dəfnim arasından bir gündən artıq fərq qoymayın. Ki, yaraşmaz  bu cümlələri  “ki”  ilə başlayıb "amma” ilə bitən romanların müəllifinə.
 İmkan verin fəlsəfəm qeyri-sabit, qeyri-monoton olsun. Kirli barmaqlarınızı uzatmayın tanrının təkrarolunmaz əsərinə-cəsədimə !
       Formaldehid tökməyin üzərimə .Bu qoxuya bütün varlığımla nifrət edərkən, incitməyin cismimdə bəlkə hələ də yaşamaqda olan son hücerələri…

Radiodan Çıxan Adamlar

 

Möhtəşəm xəyallarım vardı, mükəmməl insanların ardından gedər, özümə verdiyim çətin tapşırıqları cəsarətlə yerinə yetirərdim.İnsanları musiqilərə, şəhər xəritələrinə, yollara, dəftərlərə və lətifələrə aid edərdim.Onların ruhundakı o sehri kəşf etmək üçün həyatlarını izləyər, haqqında heç vaxt olmamış hekayələr uydurardım.Bu araşdırmalar üçün ömrümün hər gününü sərf etməyə hazır idim.Çünki həqiqətən möcüzəli olduqlarına inanmışdım.Qəribə idilər, heç kimin olmadığı qədər qəribə...Hərəkətləri, görünüşləri, fikirləri.Onlar mənə həyatın tapmacaları idi.
    Bəzilərinə əsrlərlə vaxt lazım olduğunu bilirdim.Ancaq mən əsrlərlə işığı kəşf etmək üçün dolaşan bir səyyah kimi qaranlıq səhralarda küləklə sovrulmağa razı idim.

Shade Nagizade

 Xoş gördük, dəyərli oxucu...Mən Shade Nagizade.Gördüyünüz bu sərsəri blogun araşdırmaçısı və yazarıyam. Beynimdə hər zaman müxtəlif idealar cərəyan etdiyi doğrudur.Onların bir çoxu seminar və müzakirələr zamanı fikirlərim arasında peyda olmağa başlayıb.
Öyrənərkən deyil, öyrədərkən daha çox inkişaf etdiyimi kəşf etdiyim gündən bəri təlim və dəyirmi masalar təşkil edib bildiklərimi insanlarla bölüşməyə başladım.Kənd-kənd, şəhər-şəhər gəzib yüzlərlə fərqli xarakterli insan tanıdım...Və bu səyahətlər mənə önəmli bir şey öyrətdi." İnsan bütün qəlbi ilə istəsə hər şeyi bacarar."
Blog yazmağa ilk dəfə 2010-cu ildə çox qəribə bir təsadüf nəticəsində başlamışam. Belə ki, yeni tanımağa başladığım bir QHT-rəhbəri mənə blog təlimində iştirak etməsəm bir daha QHT-nin xidmətlərindən istifadə edə bilməyəcəyimi söylədi.O zamanlar "blog"-un nə olduğunu belə bilmirdim.
Məcbur qalıb qatıldığım bu tədbir mənə sonralar insanlarla bölüşə biləcəyim onlarla məlumat verdi.Bir müddət sonra bilidiklərimi təkminləşdirərək bir-neçə blog açdım.Lakin hər birini müxləlif səbəblərdən bağlamalı yaxud fəaliyyətini dayandırmalı oldum.
...Və budur sizə RadioYazar olaraq geri qayıtdım.Blog adını belə seçməyimin səbəbi hekayə yazmağa başladığım ilk günlərdə radiodan ilhamlanmağımdır.O günlərin ən xoş xatirəsinə xitabən, blogumu təkminləşdirib zövq oxşamağı özümə borc bilirəm.
Dəyərli vaxtınızı blog yazılarıma ayırdığınız üçün təşəkkür edirəm.

Sevgilərlə: Shade Nagizade

PS: Əlaqə üçün aşağıdakı yazılara klikləyərək, bu vasitələrdən birindən istifdə edə bilərsiniz:

Shade Nagizade- Facebook

Shade Nagizade- Twitter

Əyər bu sosial şəbəkələrdən istifadə etmirsinizsə e-mail vasitəsiylə öz rəy və təkliflərinizi yazsanız ziyadəsiylə şad olaram.
shade.nagizade@gmail.com