Romanın ən məşhur 5 muzeyi

Mədəniyyətin beşiyi sayılan Romaya səyahət haqqında düşünürsünüzsə bu yazım məhs sizin üçündür.
     Qədim tarixi olan bu şəhər "Opera" musiqisi və möhtəşəm memarlıq nümunələri ilə məşhur olmaqla yanaşı, zövq oxşayan muzeyləri ilə də dünyaya səs salmaqdadır. Əgər Romaya istirahət üçün getmisinizsə və şəhəri gəzmək niyyətindəsinizsə az sonra haqqında yazacağım muzeylərdə olmamaq necə deyərlər günah olar.
1. Capitoline Muzeyi (Musei Capitoline)
Romanın ən dəyərli tarixi muzeyi hesab olunan Capitoline muzeyində olmamısınızasa Romanı görmüş hesab olunmazsınız.İyaliya tarixində baş vermiş ən mühim tarixi hadisələri əks etdirən bu muzey 3 binadan ibarətdir. 1536-cı ildə inşasına başlanılan muzey Vatikanın dəstəyi ilə ərsəyə gəlmiş və Roma papasının nəzarətinə götürülmüşdür. Muzeyin əsas hissəsini təşkil edən 1471-ci ilə aid tünd rəngli heykəllər Capitoline-nin əsas xəzinəsi hesab olunur.

2. Barberini sarayı (Palazzo Barberini) 
Barberini Sarayı 235-ci Roma Papası Maffeo Barberi tərəfindən 1625-ci ildə satın alınmışdır.

Şərab Qırmızı (l Hissə)

Ciddi hekayələr hər zaman kiçik bənzərliklərlə başlayır. Günəşi torpağın altında təsəvvür edin, onun məzarını necə soyuqqanlılıqla ziyarət edə bildiyinizə heyrətlənməmək mümkün deyil.Qaranlıq qırmızıdır, lakin qırmızı hər zaman iki idi.Qan qırmızı və Şərab qırmızı.Qan qırmızı təqib edər, Şərab qırmızı təqib olunar.Qan qırmızı sərtliyi sevər, Şərab qırmızı sehri.Qan qırmızı savaşar, Şərab qırmızı qalib gələr.

      Mənim adım Tonikadır, Tonika Qarayeva.

Hər kəsin hekayəsi yolda, məktəbdə, bir doğum evində ya da sadə dizayn olunmuş bir kafedə başlayır.Mənim hekayəmsə mənim olmayan hekayələri gəzmək səbəbindən hər zaman təxirə salınmışdır.
      Mən adım Tonikadır, pianist olmaq arzusunun arxasınca getmədiyi üçün peşman olmuş və özünə olan inamını sarsıdacağından qorxuduğunu etiraf edərək qızlıq soyadını əsla dəyişdirməyən Afət Quliyeva və fotoqraf Rəşid Qarayevin qızıyam.

Şanssız Özünükəşf

Bəlkə də ən böyük günahım digərləri kimi olmamağım idi.Mən hadisələri daha dərindən yaşayırdım, roman personajlarını kitabın səhifələrindən dünyaya çağırıb onlarla rəqs edirdim.Ulduzlardan çələng toxumağı bacarırdım və gecələr dənizin üzərindən uçarkən sağ əlimlə dalğalara toxunmağı...
Aliluliya-alilluliya...Bu necə də məharətli bir nəğmə.Dağılmış kilsənin qalıqları arasından İsanın nuru ilə aydınlanan da mən idim, su damlalarının axdığı təravətli şüşələrin ardından yapon qızın ətrini duyan da.Mən idim pent-ka dinləyən, meşədə və tanımadığım qəribə bir şəhərdə azan...Küçələri milyonlarla xatirəmlə boyamış adam.
Odur ki, indi ən adi bir yağmurun yağması ilə hönkür-hönkür ağlaya bilər, qurduğum dünyaların içində öz ruhumu boğa bilər, öz ulduzsuz səmamda yerin dibinə bata bilərdim.Və batdım da...Öz dünyalarımı qurdum da dağıltdım da...